पिता म्हणजे पडद्यामागचा कलाकार

फादर्स डे निमित्ताने मी लिहलेला लेख तुमच्यापर्यंत पोहोचवावा असे वाटले...



'फादर्स डे' असं म्हटल्यावर किती छान वाटतं नाही? कारण प्रत्येकाच्या तोंडी सतत फक्त आईची महती, आईशी असणारं नातं, याचंच वर्णन ऐकायला मिळतं. पण पिता म्हणजे पडद्यामागच्या कलाकाराचं महत्त्वपूर्ण काम करणारं एक व्यक्तिमत्त्व.

घरातल्या सर्वांचा एक भक्कम आधारस्तंभ, मनातलं दु:ख आतल्या आत गिळून सर्वार्थानं मुलांशी व बायकोशी भावनिक नातं जपणारा. पण तरीही मुलांच्या मनात मात्र 'बाप' रे अशीच भीती असते.आजची पिढी मात्र थोडी भीतीच्या पलीकडे जाऊन मित्रत्त्वाची नाती जपणारी वाटते. पण त्याबरोबरच आदराचीही भावना असायला हवी. प्रेमाच्या नात्याप्रमाणंच वेळप्रसंगी दटावणारा सूरही वडिलांचा असलाच पाहिजे.

लग्नाला पंचवीस वर्षं झाली तरी आम्हाला अजूनही वडिलांची (पं.भालचंद्र देव)आदरयुक्त भीती वाटते. घराचा एक भक्कम कणा, वरून फणस पण आतून मृदू. बायकोचे हट्ट पुरविणारा, मुलांचे लाड करणारा, घर नावाच्या विद्यापीठाचा एक जणू कुलगुरूच अशी कितीतरी रूपं असणारं एक वेगळं व्यक्तिमत्त्व.



अशा या व्यक्तिमत्त्वाचं स्थान हे आई इतकेच महत्त्वाचे असते. ते कधी दुय्यम नसते. माझे नाते तर वडील आणि गुरू असं दोन्ही बाजूंनी बांधलेलं. व्हायोलिन वाजवताना मी त्यांच्यासमोर फक्त त्यांची शिष्याच. चुकल्याक्षणी पायावर गजाचे (व्हायोलिनचा बो) फटके मारणारे; पण नंतर स्वत:च हळवे होणारे. मी सासरी निघताना पाठमोरे होऊन डोळे पुसणारे, संगीतातील एम. ए. पदवी मिळाल्यानंतर तो आनंद फक्त डोळ्यांतून व्यक्त करणारे, माझा रंगलेला कार्यक्रम पाहून समाधानाने पाठीवर थाप मारणारे आमचे नाना बघितले की, वाटतं खरंच पित्याचं स्थान किती महत्त्वाचं आहे.


- चारुशीला गोसावी